Το βιβλίο παρουσιάζει σε μετάφραση και στην συνέχεια ερμηνεύει αναλυτικά το ‘φιλοσοφικό διήγημα’ του πολιτικού φιλόσοφου Μάικλ Όουξοτ (1901-1990) για την βιβλική ιστορία της Βαβέλ. Η αφήγηση του Όουξοτ συμπυκνώνει κεντρικά προβλήματα της ανθρώπινης κατάστασης: την συνείδηση της θνητότητας, την ιδέα του Θεού, την ικανοποίηση της επιθυμίας, την συμφιλίωση με την ατέλεια του κόσμου, τα όρια των ανθρώπινων δυνατοτήτων, την κοινωνική συνύπαρξη, την φύση της πολιτικής κοινωνίας. Η αλληγορία δείχνει γιατί τέτοια ερωτήματα στους Νεότερους Χρόνους χάνουν το μεταφυσικό τους περιεχόμενο, αλλά δεν εξαφανίζονται. Η μοντέρνα κοινωνία περιέχει τις δικές της αυτοκαταστροφικές εκδοχές της Βαβέλ: την άκριτη εμπιστοσύνη σε αφηρημένες ‘λογικές’ λύσεις, τις δυστοπίες των ιδεολογιών, την υλιστική αντίληψη για το ανθρώπινο ευ ζην, την αυτοπαγίδευση στον καταναλωτισμό και την πεζότητα του ‘πρακτικού’ βίου.