Στο βιβλίο αυτό, μελετάται η στάση δύο διαφορετικών μεσολαβητικών δρώντων ενός παγκόσμιου Οργανισμού, όπως ο ΟΗΕ, και μιας μεγάλης δύναμης, όπως οι ΗΠΑ, σε δύο μεταψυχροπολεμικές - διαφορετικές ως προς την φύση τους - κρίσεις: αυτή του Ιράκ και αυτή της Γιουγκοσλαβίας. Η επιλογή αυτή στοχεύει στην ανάδειξη των παραγόντων που προσδιορίζουν τον ρόλο των διεθνών θεσμών και ιδιαίτερα του ΟΗΕ στον χειρισμό κρίσεων στην μεταψυχροπολεμική εποχή. Καταδεικνύεται ότι η μείωση της αποτελεσματικότητας και αξιοπιστίας της θεσμοθετημένης μορφής μεσολάβησης ανάγεται στην εμφάνιση ηγεμονικών συμπεριφορών με κύριο χαρακτηριστικό την χρησιμοποίηση της μεσολάβησης - σε μονομερή ή πολυμερή βάση - ως εργαλείου εξυπηρέτησης εθνικών στόχων. Στην βάση της συλλογιστικής αυτής, επιχειρείται μια διάκριση μεταξύ της θεσμοθετημένης και ηγεμονικής μεσολάβησης, αναλύονται τα κίνητρα, οι στόχοι και οι συνέπειες της καθεμιάς. (. . .)

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]