Η παγκοσμιοποίηση είναι το ιστορικό όριο ύπαρξης του καπιταλισμού. Η διαιώνισή του επαυξάνει την αδυναμία του να διαχειριστεί τα προβλήματα που ο ίδιος δημιουργεί σε όλα τα επίπεδα και τις μορφές έκφρασης του ανθρώπου. Η σύγχρονη παραλλαγή του παρακολουθείται από το σύνδρομο του παράλογου και της καταστροφικότητας. Κοινωνιολογικά και ανθρωπολογικά η υπέρβασή του συναρτάται με την αναγκαιότητα του σοσιαλισμού. . . Η αποτυχία της σταλινικής παραλλαγής του μαρξιστικού - λενινιστικού μοντέλου σοσιαλισμού καθιστά απαραίτητη την επεξεργασία ενός θεωρητικού πλαισίου αναφοράς για την ανάπτυξη οικονομικά και πολιτικά λειτουργικών προγραμμάτων σοσιαλιστικού μετασχηματισμού για κάθε χώρα ή και ομάδας χωρών - με γνώμονα ότι στην εποχή μας κανένα κοινωνικό πρόβλημα δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ουσιαστικά παρά μόνο με αναφορά στην παγκοσμιοποίηση. (. . .)

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]