Είχαν περάσει περίπου πέντε μήνες από την ημέρα που είχαμε την πρώτη μας συνάντηση με τον Δάσκαλο, ιδρυτή του πνευματικού κέντρου «Όμιλος Εξυπηρετητών», όταν σε μια από τις συναντήσεις μας, διακόπτοντάς με από την ανάγνωση του ημερολογίου μου, με ρώτησε:
«Κυρία Ιωάννα, έχετε αντιληφθεί ότι ήδη γράφετε ένα βιβλίο; Από τη στιγμή που θα συνειδητοποιήσετε ότι, δουλεύοντας γι` αυτό το βιβλίο, θα βοηθήσετε κάποιους συνανθρώπους σας να ξεπεράσουν τα ίδια με τα δικά σας προβλήματα, από τη στιγμή που η καρδιά σας θα γεμίσει από πραγματική αγάπη, αυτόματα θα σταματήσουν και οι μικροενοχλήσεις που εξακολουθείτε να έχετε. Νομίζω πως ήρθε η ώρα να γράφετε αυτό το βιβλίο. Νομίζω πως ήρθε η ώρα να γίνετε πνευματικός άνθρωπος».
Γνώριζα πως, όταν ο Δάσκαλος έλεγε κάτι, το εννοούσε, γι` αυτό έμεινα να τον κοιτάζω αποσβολωμένη, χωρίς να έχω τη δύναμη ούτε καν ν` αρνηθώ.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]