Επιθυμία του γράφοντος είναι να χρησιμεύσει το παρόν εγχειρίδιο ως εργαλείο δράσης και ανάπτυξης γόνιμου προβληματισμού για ένα χώρο που διεθνώς μαστίζεται από δογματικές επιρροές και φτωχή ποιότητα της πράξης. Αποτελεί ακλόνητη πεποίθηση όχι μόνο του γράφοντος αλλά και αρκετών ερευνητών (π.χ. Ayres κ.α., 1994· Harris κ.α., 1991) ότι τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει στην ποιότητα της πράξης, εάν οι δάσκαλοι δεν αποκτήσουν πρόσβαση όχι μόνο στην εξειδικευμένη εκπαίδευση που απαιτείται και που πολύ σπάνια παρέχεται (Emerson, 1995· Kiernan, 1993), αλλά και εάν δεν γίνουν κοινωνοί των προβληματισμών του χώρου της παρέμβασης, των μειονεκτημάτων του και των ηθικών του διλημμάτων. Σε αυτούς τους άξονες κινείται το παρόν πόνημα προσφέροντας πρόσβαση στη «νέα τεχνολογία», δηλαδή στη δεύτερη γενιά τροποποίησης της συμπεριφοράς που είναι εμφανής και στην αντιμετώπιση συμπεριφορών, που παραδοσιακά αντιμετωπίζονται αποσπασματικά και αντιδραστικά (. . .). Σαν σημείο αναφοράς χρησιμοποιείται η αυτοτραυματική συμπεριφορά (ΑΤΣ). (. . .)

[Απόσπασμα από το κείμενο της εισαγωγής της έκδοσης]