«Η αίσθηση του χρέους με πίεζε μέσα μου, με παρακινούσε να γράψω τον "Κυρ-Γιώργη", αλλά με πόνο μαζί», μου εκμυστηρεύτηκε κάποτε ο ποιητής Παναγιώτης Ξανθόπουλος. «Γι' αυτό, ενώ από νεαρός είχα ασχοληθεί με την ποίηση, μόλις τα τελευταία χρόνια κατόρθωσα να γεφυρώσω αυτό το χάσμα της μνήμης και του πόνου..». Πώς μπορεί να ξεπεράσει αυτά που έζησε ο κυρ-Γιώργης, που αντιπροσωπεύει όλους τους κυρ-Γιώργηδες, στριμωγμένοι «σ' ένα κύκλο με 1.100 σπίτια και πέντε μεγάλα σταχτιά καγκελόφραχτα κτίρια. Ανάμεσά τους, θάλασσα, απαγορευτική διαταγή, μέρες και νύχτες ατέλειωτες. Μα υπάρχει ακόμη ένας κύκλος, πιο φοβερός, της ανοχής, της λησμονιάς, της αδιαφορίας, το σβήσιμο της μνήμης. (Απόσπασμα από τον πρόλογο του Κώστα Κοροντζή)