Πρόκειται για συγγενείς παραγωγικές διαδικασίες, που οι απαρχές τους σε βιομηχανική κλίμακα, στην περιοχή των Βαλκανίων, εντοπίζονται μετά τα μέσα του 19ου αιώνα (Πυρηνελαιουργείο Αφών Τραγάκη, Σκάλα Πολυχνίτου). Οι βασικές τεχνικές παραμένουν οι ίδιες μέχρι σήμερα, με μόνες αλλαγές τη χημική σύσταση μερικών ουσιών ή την ταχύτητα επεξεργασίας και την αυτοματοποίηση (κατά τη δεκαετία του 1990) ορισμένων σταδίων. Μέχρι και το τέλος της δεκαετίας του 1960, ο κανόνας ήταν το τρίπτυχο: πυρηνελαιουργείο, ραφιναρία, σαπωνοποιείο να συνυπάρχει στην ίδια επιχείρηση (με εξαίρεση μικρότερες επιχειρήσεις, που είχαν ως αντικείμενο μόνο την πυρηνελαιουργία). Το κύριο πλεονέκτημα αυτής της συνύπαρξης ήταν η οικονομία εγκαταστάσεων και η καλύτερη αξιοποίηση του εργατικού δυναμικού, δεδομένου ότι και τα τρία στάδια της παραγωγικής διαδικασίας κάνουν χρήση κοινών μέσων, πρώτων υλών, αλλά και ενδιάμεσων προϊόντων. (. . .)

[Απόσπασμα από κείμενο παρουσίασης εκδότη ή έκδοσης]