(...) Συγκεκριμένα, θα εξηγήσω γιατί ονόμασα τα βιβλία μου `Η Πράσινη Πρίζα` και πώς σήμερα συνδέω το περιστατικό με τη χαμηλή ακουστική μνήμη. Προσπαθούσα να μάθω στον Κωνσταντίνο τα χρώματα από την ηλικία των δύο ετών. Αφιέρωνα αρκετές δημιουργικές ώρες με το παιδί μου, γι` αυτό και δεν μπορούσα να δικαιολογήσω το γεγονός ότι ο Κωνσταντίνος δεν ήξερε τα χρώματα μέχρι τα πεντέμισι του χρόνια, όσο έξυπνος κι αν έδειχνε από μικρός. Άνοιγα ένα βιβλίο και του έδειχνα μία εικόνα πράσινη. Έλεγα δυνατά `αυτό είναι πράσινο`. Ξεφύλλιζα τις σελίδες του βιβλίου και έδειχνα άλλη πράσινη εικόνα και ρωτούσα `τι χρώμα είναι αυτό;`. Ο Κωνσταντίνος δεν μπορούσε να μου απαντήσει σωστά. Έδινε διάφορες απαντήσεις, αλλά σπάνια η απάντηση ήταν `πράσινο`. Μετά από επίσκεψη σε δύο οφθαλμίατρους απέκλεισα την πιθανότητα να είχε αχρωματοψία. Αργότερα, έμαθα για την πιθανότητα ο Κωνσταντίνος να έχει χαμηλή ακουστική μνήμη, γεγονός που τον δυσκόλευε να κάνει ανάκληση της λέξης `πράσινο` λίγα μόνο δευτερόλεπτα μετά από το άκουσμα της συγκεκριμένης λέξης. Πήραμε μια πρίζα και τη βάψαμε πράσινη. Φωνάζαμε `Πρρρ, Πρρρ, Πράσινη Πρίζα`, δίνοντας έμφαση στο γεγονός ότι και οι δύο λέξεις αρχίζουν με τον ίδιο ήχο Πρ. Χορεύαμε, φωνάζαμε, πηδούσαμε και δημιουργήσαμε ένα αστείο σκηνικό. Ο Κωνσταντίνος έμαθε το χρώμα πράσινο την ίδια στιγμή. Μου ζητούσε αργότερα να παίξουμε `Πράσινη Πρίζα`. Με παρόμοιο τρόπο, με αλλιώτικο σκηνικό και ποιηματάκι για κάθε χρώμα. Ο Κωνσταντίνος έμαθε όλα τα χρώματα σε λίγες μέρες. (...)

[Απόσπασμα από κείμενο παρουσίασης εκδότη ή έκδοσης]