Είχαμε έξι συζητήσεις με τον Βλαντιμίρ Πούτιν. Η καθεμιά από αυτές διήρκησε μερικές ώρες. Κατά την διάρκειά τους επιδείχθηκε υπομονή και ανεκτικότητα εκατέρωθεν: εκ μέρους του όταν του θέταμε άβολα ερωτήματα, επίσης όταν προσπαθήσαμε να εισχωρήσουμε στον ψυχικό του κόσμο. Εκ μέρους μας όταν εκείνος καθυστερούσε ή παρακαλούσε να κλείσουμε το μαγνητόφωνο λέγοντας: «Αυτό είναι πολύ προσωπικό». Με τον Πούτιν συζητήσαμε για την ζωή. Κυρίως για τη δική του ζωή. Οι συζητήσεις αυτές έγιναν όπως συνηθίζεται στη Ρωσία. Η αλήθεια είναι ότι δεν πραγματοποιήθηκαν στην κουζίνα, αλλά πάντοτε γύρω από ένα στρωμένο τραπέζι. Μερικές φορές ερχόταν εξαντλημένος, με κουρασμένα μάτια, αλλά ποτέ δεν διέκοψε την συζήτηση με δική του πρωτοβουλία. Μόνο μια φορά, πολύ αργά μετά τα μεσάνυχτα, ρώτησε προσεκτικά: «Λοιπόν, ρωτήσατε για όλα ή μήπως θα φλυαρήσουμε κι άλλο;».

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]