Καθώς η γλωσσική διαφοροποίηση, έκφανση και αποτέλεσμα της πολιτισμικής διαφοροποίησης πολλών σημερινών κοινωνιών, δεν αφήνει ανέγγιχτο το ελληνικό σχολείο, διερωτόμαστε αν οι εκπαιδευτικοί των συμβατικών, ή κανονικών, τάξεων συντελούν ώστε να μην προσπεραστούν και αφεθούν οι όποιες γλωσσικές δεξιότητες των δίγλωσσων μαθητών εκτός σχολείου, ώστε δηλαδή αφενός να μη προκληθεί -ή επιταχυνθεί- γλωσσική μετατόπιση στους μαθητές αυτούς και αφετέρου να προωθηθεί η πρόοδός τους. Ορισμένες έρευνες έχουν δείξει ότι πολλοί εκπαιδευτικοί χαρακτηρίζονται από αμφιθυμία, τουλάχιστον, απέναντι στην αξία της βιωσιμότητας του διγλωσσικού κεφαλαίου των "αναδυόμενων δίγλωσσων" και από ροπή -ή εύνοια ή αδυναμία ή εμπιστοσύνη- προς την συμπίεσή του υπέρ της ελληνικής. Ποιες είναι, όμως, οι στάσεις των φιλολόγων, ειδικότερα, απέναντι στην κατάσταση αυτή; Αισθάνονται οι φιλόλογοι την πρώτη γλώσσα ως παράγοντα που εμπλουτίζει την ομάδα και το μάθημα; Είναι διατεθειμένοι να τη λάβουν υπόψη και να την αξιοποιήσουν;