Όλοι οι άνθρωποι ανά τον πλανήτη έχουμε έναν απαίσιο μπελά, έναν επαναλαμβανόμενο καταναγκασμό με στόχο την επιβίωση. Τρώμε για να μην πεθάνουμε. Όσο πολύ και να φάμε σήμερα, αύριο θα ξαναπεινάσουμε. Επτακόσιες φορές ετησίως, χωρίς ν` αναφέρουμε τα πρωινά, θα μας απασχολήσει η διάθρεψή μας.
Ευτυχώς την πράξη αυτή την κάνουμε μ` ευχαρίστηση και τις περισσότερες φορές μας χαρίζει και απόλαυση. Η τροφή μας έχει να κάνει με το ένστικτο και τη βιολογική μας ευρυθμία. Επειδή εκπηγάζει από την ουσία, τον πυρήνα και σ` αυτά επιστρέφει για να τα συντηρήσει, αποκαλύπτει τον άνθρωπο με την πιο καθαρή ειλικρίνεια.
Είσαι ό,τι τρως. Για να γνωρίσεις έναν άνθρωπο δεν έχεις παρά να κοιτάξεις το τραπέζι του. Η κουζίνα στη μακρόχρονη πορεία της στις χιλιετίες έχει τη θέση της. Πιο παλιά οι άνθρωποι έτρωγαν ό,τι ήθελαν. Οι περισσότεροι έτρωγαν ό,τι μπορούσαν. Σ` αυτή τη μακραίωνη χρονική φάση ταίριαξε η χρήση του όρου γαστριμαργία. Η γαστρονομία εμφανίζεται στους μοντέρνους καιρούς. Μια και οι άνθρωποι πλέον δεν πεινάνε και μια και κατακτήθηκε ένα αποδεκτό επίπεδο ευμάρειας, μπορούν πλέον να διαλέξουν τι θα φάνε. Η πολυτελής αυτή δυνατότητα επιλογής φαγητών και σύνθεσής τους παρήγαγε την γαστρονομία. [...]

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]