Το παρόν βιβλίο στοχεύει σε μια ηθικοπολιτική και κανονιστική πρόσληψη της κοινωνικής ασφάλειας ως υλικού και θεσμικού πυλώνα διανεμητικής δικαιοσύνης.

Στο πρώτο μέρος εξετάζεται η αρχή της ισότητας ως μέσο εμβάθυνσης της ελευθερίας και ως (ανα)διανεμητικός σκοπός, με την κοινωνική ασφάλιση να παρέχει το κατάλληλο ερευνητικό έδαφος για τη διακρίβωση της κοινωνικής διάστασης της αυτονομίας με όρους ίσης ελευθερίας.

Το δεύτερο και μεγαλύτερο μέρος επικεντρώνεται στα θεμέλια της κοινωνικής ασφάλισης (διανεμητική δικαιοσύνη, καθολικότητα, ισότητα), αναδεικνύοντας την αλληλεγγύη, τη συλλογική ανταποδοτικότητα και την κατά προτεραιότητα προστασία των πιο ευάλωτων μελών του κοινωνικού συνόλου σε βασικά γνωρίσματα του κοινωνικού κράτους δικαίου.

Στο τρίτο και τελευταίο μέρος αναδεικνύεται η παραπληρωματική σχέση ανάμεσα στην κοινωνική ασφάλεια και τη δημοκρατία, ώστε, αφενός, να διασφαλίζεται και να εμπλουτίζεται η βιοτική αυτοτέλεια όλων και, αφετέρου, να τονώνεται η διαγενεακή διάσταση της πολιτικής ελευθερίας.