Στη Γενεύη, στην πανσιόν Μανζόνι, στην αρχή της δεκαετίας του εξήντα, ζούσε μια παρέα κοριτσιών. Φοιτήτριες οι περισσότερες. Σύχναζαν στο Πανεπιστήμιο, στη Βιβλιοθήκη, στην αίθουσα συναυλιών, στο πάρκο των Μπαστιών, στο μπιστρό της παλιάς πόλης, στα καφέ της πανεπιστημιακής συνοικίας. Στο δωμάτιο του βάθους της πανσιόν, το φως έμενε ανοιχτό ως τα ξημερώματα. Εκεί, τα κορίτσια, (. . .) έστηναν τις σταχτοθήκες, έφτιαχναν το τσάι, κατέβαζαν τις μαξιλάρες στο χαλί και καθόντουσαν χάμω, έτοιμες να αρχίσουν τη συζήτηση, να κριτικάρουν τους θεσμούς, να αμφισβητήσουν τις ηθικές αξίες, να απαιτήσουν την ισότητα των φύλων, να εξοστρακίσουν τους πολέμους. Με άλλα λόγια έτοιμες να αλλάξουν τον κόσμο. . . Χρόνια μετά, στις μέρες μας, μερικά από αυτά τα κορίτσια θα συναντηθούν στην Αθήνα (. . .). Ποιες είναι σήμερα αυτές οι γυναίκες; Τι απέγιναν οι εξεγερμένες φοιτήτριες και οι φίλοι τους; Τι απέγιναν οι προσδοκίες τους, οι έρωτές τους, το πάθος τους για τη ζωή; (. . .)

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]