(. . .) Η σύγχρονη τεχνολογία μας επιτρέπει να παρατηρούμε το εξής απίστευτο: όσο κι αν απομακρύνουμε δύο φωτόνια (το ένα από το άλλο), οποιαδήποτε επέμβαση στο ένα, επηρεάζει αυτόματα την κατάσταση του άλλου. Πως εξηγούνται τέτοια αλλόκοτα φαινόμενα; Μήπως ο Κόσμος είναι παράξενος, ή μήπως φταίει η ακατάλληλα προσαρμοσμένη οπτική μας; Μήπως ζούμε σε ένα πολυσύμπαν όπου αμέτρητες εκδοχές της πραγματικότητας εκτυλίσσονται η μία δίπλα στην άλλη; Μήπως πρέπει να πιστέψουμε ότι, ακόμη κι εμείς, βρισκόμαστε - εκτός από τον οικείο μας χώρο - και σε κάποιον άλλο χώρο (και μάλιστα ταυτόχρονα); Ο Αϊνστάιν δεν μπορούσε να ερμηνεύσει τα παράδοξα της Κβαντικής Μηχανικής και δήλωνε προβληματισμένος: «Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ο Θεός παίζει ζάρια με τον Κόσμο». Η τελευταία λέξη της σύγχρονης φυσικής ειπώθηκε από μια ομάδα φυσικών, που κατόρθωσε να δώσει μια λογική ερμηνεία στους πολλούς κόσμους της Κβαντικής Μηχανικής. Αυτή είναι η συγκλονιστική ιστορία της.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]