Οι εποχές έχουν αλλάξει. Το νησί κι αυτό αλλάζει σιγά σιγά. Ο τρόπος ζωής, τα έθιμα, οι συνήθειες στη νέα εποχή της ταχύτητας και του εκσυγχρονισμού, του έτοιμου και γρήγορου φαγητού. Όμως φθαρμένες γλάστρες με βασιλικό εξακολουθούν να βρίσκονται έξω από τις πόρτες και τα μπλε παράθυρα των σπιτιών του. Οι παππούδες, για τους οποίους τα χοιροσφάγια αποτελούσαν το γεγονός του χειμώνα και τους εξασφάλιζαν το φαγητό για μια ολόκληρη χρονιά, ίσως δεν ζουν πια. Μα κάποιοι εγγονοί ή και δισέγγονοί τους, στα ίδια αγροτόσπιτα, εξακολουθούν να αναβιώνουν το έθιμο τις κρύες χειμωνιάτικες μέρες, με πίστη στην παράδοση. Κι αν κάποιος βρεθεί τις μέρες εκείνες στο νησί, γυρίζει το χρόνο πίσω και ταξιδεύει μακριά, πολύ μακριά... Στο βιβλίο αυτό προσπάθησα να ακολουθήσω με σεβασμό και αγάπη όλη την τελετουργία των συριανών χοιροσφαγίων. Ίσως είναι δύσκολο να μεταφέρω στο χαρτί τη χαρά, το γέλιο και τις εκδηλώσεις συντροφικότητας και αλληλοβοήθειας, που αποτελούν αναπόσπαστο μέρος αυτής της γιορτής, αλλά ελπίζω να φτάσει σ` εσάς ένα άρωμα συριανής ευγένειας, νοσταλγίας, ένα άρωμα πρωτότυπων, ευρηματικών και δημιουργικών γεύσεων, που αναδύεται απ` την αίσθηση ότι η μαγειρική είναι ένας ζεστός και τρυφερός τρόπος για να φροντίζουμε όσους αγαπάμε.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]