«Νιώθω αμήχανα όταν έχω γενέθλια», «Θέλω εσείς ν` ανοίγετε τη συζήτηση για τη φυσική μου οικογένεια», «Όταν ξεσπάω και φέρνομαι άσημα, τότε σας χρειάζομαι ακόμα περισσότερο. Μείνετε κοντά μου», «Φοβάμαι μήπως με εγκαταλείψετε κι εσείς». Η συγγραφέας, υιοθετημένη και η ίδια, καταγράφει τις ανομολόγητες ανάγκες των υιοθετημένων παιδιών, συμβουλεύοντας τους θετούς γονείς πώς να ελευθερώσουν από την ανασφάλεια, την εναγώνια αναζήτηση της ταυτότητάς τους και το φόβο μιας νέας εγκατάλειψης, προσφέροντάς του: Τη δυνατότητα να θρηνήσει, πρώτα, την απώλεια που βίωσε, για να μπορέσει, μετά, να δεχτεί την αγάπη των άλλων. Την ειλικρινή πληροφόρηση για τη φυσική του οικογένεια, άσχετα από το πόσο θα πονέσει. . . Τη διαβεβαίωση, ότι, ανεξάρτητα απ` τις επιλογές του, γι` αυτούς θα είναι πάντα το παιδί τους. Ένα βιβλίο-σύντροφος γονιών και υιοθετημένων παιδιών. Ένας συμπαραστάτης τους, ιδιαίτερα στις δύσκολες συναισθηματικές καταστάσεις που βιώνουν κατά καιρούς.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]