Είκοσι πέντε χρόνια ασχολούμαι με παιδιά και νέους κάθε ηλικίας: από την προσχολική ως το πανεπιστήμιο - από τα πρώτα τους βήματα μέχρι την πλήρη ενηλικίωσή τους και την ένταξή τους στην παραγωγική (ή «παραγωγική») δραστηριότητα. Συζήτησα με εκατοντάδες (ή χιλιάδες;) γονείς παιδιών, εφήβων και νέων. Δίδαξα μερικά χρόνια σε φοιτητές που θα γίνουν (;) εκπαιδευτικοί. Και έκανα αμέτρητα σεμινάρια σε όσους ενδιαφέρονταν γι` αυτά τα θέματα. (...) Το βιβλίο γράφτηκε για όσους ενδιαφέρονται να μεγαλώσουν τα παιδιά τους, έτσι ώστε εκείνα να νοιώσουν κάποιες στιγμές ευτυχίας στη ζωή τους (πιθανόν και χωρίς να «ευημερήσουν»), κάνοντας και κάποιο (έστω μικρό, αδύνατο και ίσως άσκοπο) αγώνα για να αλλάξουν τη δική τους κοινωνία. Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, το βιβλίο αυτό γράφτηκε, επίσης, για να κάνει ο συγγραφέας την αυτοψυχανάλυσή του, αφού και ο ίδιος προβληματίζεται σήμερα για το (κοινωνικό) νόημα που είχε (αν είχε) η διαδρομή της ζωής του...

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]