Το Έπος του Γκιλγκαμές είναι το αρχαϊκότερο έπος του κόσμου, το παλαιότερο μνημείο της παγκόσμιας λογοτεχνίας, μέσα στο οποίο ο αναγνώστης θα βρει –πέρα από την αισθητική απόλαυση ενός λαμπρού δείγματος της τέχνης του λόγου– άκρως ενδιαφέρουσες πληροφορίες και πολιτιστικά στοιχεία για τους πανάρχαιους λαούς της Μεσοποταμίας, καθώς και λογοτεχνικά μοτίβα που συναντώνται στον Όμηρο, στη Βίβλο και στα ελληνικά δημοτικά τραγούδια.

Το εγ­χεί­ρη­μα της έμμετρης απόδοσης του Έ­πους του Γκιλ­γκα­μές από τη σπου­δαί­α με­τα­φρα­στι­κή ποι­ή­τρια Βά­σω Πα­παχα­ρα­λά­μπους, υ­πό το βά­ρος του ελ­λείμ­μα­τος σχε­τι­κής ελ­λη­νι­κής βι­βλιο­γρα­φί­ας και της πα­ρε­πό­με­νης κα­τα­φυ­γής σε ξέ­να συγ­γράμ­ματα, προ­ϋ­πο­θέ­τει εν­δε­λε­χή έ­ρευ­να και με­λέ­τη βά­θους. Η λο­γι­κή, νο­η­μα­τι­κή α­κο­λου­θί­α της ρο­ής των δύ­ο χι­λιά­δων ε­πτα­κο­σίων (2.700) στίχων –δια­σώθη­κε το με­γα­λύ­τε­ρο μέ­ρος (60%) του έ­πους– α­παί­τη­σε κό­πο γλωσ­σι­κής πε­ρι­διά­βα­σης σε αυχ­μη­ρά μο­νο­πά­τια α­πό­δο­σης των στί­χων, τους ο­ποί­ους η ί­δια «κα­τερ­γά­στη­κε» εν­συ­νεί­δη­τα με δυ­σμά­λακτη ύ­λη, ε­ναλ­λάσ­σο­ντας δη­μο­τι­κή και κα­θα­ρεύ­ου­σα με δια­λε­κτι­κούς και ι­διω­μα­τι­κούς τύ­πους Κύ­πρου, Κρή­της και Πό­ντου, με­τα­πλάθο­ντας συ­νά­μα α­πο­λη­σμο­νη­μέ­νες λέ­ξεις και κά­νο­ντας χρή­ση κά­ποιων με­σαιω­νικών λο­γοτύ­πων.