Ποιο είναι το αντικείμενο της ψυχανάλυσης στη φροϋδική θεμελίωσή της; Τι έθεσε η ψυχανάλυση ως αντικείμενό της, γύρω από το οποίο συγκρότησε μια θεωρία στην προσπάθειά της να το προσεγγίσει; Είναι ο ανθρώπινος ψυχισμός, η ψυχή στην οντολογική της σύλληψη χωρίς τις μεταφυσικές συμπαραδηλώσεις της θρησκείας και της φιλοσοφίας; Είναι η παιδική σεξουαλικότητα, η οποία υπήρξε μια δική της ανακάλυψη; Είναι η αντιμετώπιση του τραύματος και του τραυματικού, σύμφωνα με τον Φερέντσι και τον Μπίον; Είναι η «ανθρώπινη φύση» όπως την προσέγγισε ο Γουίνικοτ; Ή το υποκείμενο και η αναζήτηση της προσωπικής αλήθειας του, έτσι όπως συχνά τα τοποθέτησε ο Λακάν, μιλώντας για την ηθική της ψυχανάλυσης; Είναι η μεταβίβαση και η ανάλυσή της, έτσι όπως αναδύονται γύρω από τη γνώση που υποτίθεται πως έχει ο αναλυτής; Είναι η ιστορία του υποκειμένου και η αφήγησή της; Μήπως καθένα από αυτά αποτελούν όψεις αυτού του αντικειμένου της ψυχανάλυσης το οποίο μας επιβάλει μιαν απροσδιοριστία παρ’ όλα αυτά, ακριβώς επειδή η ψυχανάλυση είναι η «επιστήμη» του ασυνειδήτου. Αφού το έργο της συνίσταται σε μια συνεχή πολύπλευρη αναζήτηση, η οποία δεν θα είναι ποτέ πλήρης για ένα υποκείμενο, κι αφού επιστήμη και ασυνείδητο είναι δύο αντικρουόμενες έννοιες. Αφού το ασυνείδητο είναι η πηγή της γνώσης και της άγνοιας μαζί, επειδή από εκεί απορρέει η πρώτη κι από τον δικό του ομφαλό αναγεννιέται η αμφιβολία, η επερώτηση.