Η νέα αυτή αστική τάξη των εμπορευόμενων και των ναυτικών αυτήν την περίοδο (1709-1774) τείνει προς την κοινωνική ηγεσία. Οι λόγιοι αναδεικνύονται μέσα από τις γραμμές της, ενώ συνάμα ανεξαρτητοποιούνται ως ένα βαθμό από την Εκκλησία: ενώ πριν η στρατολόγησή τους γίνεται με συντριπτική πλειοψηφία ανάμεσα στους κληρικούς, σ` αυτά τα χρόνια έχουν προέλευση κοσμική. Έτσι, ο τύπος του εμπόρου του ασχολούμενου με γενικά θέματα παιδείας, ο οποίος έχει ανησυχίες πνευματικές, καλλιεργεί με κάποιο τρόπο τις επιστήμες και τα γράμματα, θα πάρει, στο τέλος του 18ου αιώνα μια υπόσταση εντελώς αισθητή. . . Τα σχολεία και γενικότερα τα πνευματικά ιδρύματα πληθαίνουν. Μια σύγχρονη πηγή, ο λόγιος Αλέξανδρος Ελλάδιος, αναφέρει πως το 1714 λειτουργούσαν σχολεία σε όλον τον Ελλαδικό χώρο και εκδηλώνει την υπερηφάνεια για τους συμπατριώτες του στον τομέα της παιδείας. (. . .)

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]