Ο κόσμος για τον Φασισμό δεν ήταν αυτός ο περιορισμένος υλικός που βλέπουμε στην επιφάνεια και στον οποίο ο άνθρωπος είναι ένα άτομο χωρισμένο από τους άλλους, που νοιάζεται μόνο για τον εαυτό του και κυβερνάται από έναν φυσικό νόμο ο οποίος τον παρασύρει ενστικτωδώς σε μια ζωή εγωιστικής και στιγμιαίας απόλαυσης.

Στον «άνθρωπο» του Φασισμού συμπεριλαμβάνεται το έθνος, η πατρίδα, και ο ηθικός νόμος που συνδέει άτομα και γενιές σε μια παράδοση και μια αποστολή, που καταστέλλει το ένστικτο της κλειστής ζωής με τις σύντομες απολαύσεις, για να επιβάλει μέσα στο καθήκον μια ζωή ανώτερη, ελεύθερη από τους περιορισμούς τόπου και χρόνου, μια ζωή στην οποία το άτομο, μέσα από την αυταπάρνηση, τη θυσία των ιδιαίτερών του συμφερόντων, μέσα από τον ίδιο τον θάνατό του πραγματοποιεί ολόκληρη εκείνη την πνευματική ύπαρξη στην οποία ενυπάρχει η αξία του ως ανθρώπου.