Ο θεσμός του γάμου και η υπεροχή του άνδρα αποτελούσαν τους δύο κύριους άξονες που στοιχειοθετούσαν μέχρι το 1983 - οπότε και επήλθε η ανατροπή τους - τη συνοχή της οικογένειας και διήπαν τις οικογενειακές έννομες σχέσεις, τόσο του ουσιαστικού μας δικαίου, όσο και των σχέσεων που περιείχαν στοιχείο αλλοδαπότητας. Μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, όμως, το ακλόνητο αυτό αρχικά οικοδόμημα των οικογενειακών σχέσεων άρχισε να υφίσταται διεθνώς κλυδωνισμούς από διάφορους κοινωνικοοικονομικούς παράγοντες. (. . .) Κύρια συνέπεια των κοινωνικών αυτών αλλαγών που παρατηρήθηκαν στα διάφορα εθνικά δίκαια, ήταν οι εθνικοί νομοθέτες, μεταξύ των οποίων και ο έλληνας νομοθέτης, να προβούν σε ριζικές μεταρρυθμίσεις των εσωτερικών οικογενειακών εννόμων σχέσεων, τόσο του ουσιαστικού όσο και του ιδιωτικού τους διεθνούς δικαίου. (. . .)

[Απόσπασμα από το κείμενο της εισαγωγής της έκδοσης]