Το βιβλίο του Ζαν-Μαρκ Φερύ είναι το σημαντικότερο που έχω διαβάσει για το ζήτημα της πολιτικής ενοποίησης της Ευρώπης. Η αξία του βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, στη φιλοσοφική του οπτική γωνία μέσα από την οποία εξετάζεται ένα τόσο ακανθώδες όσο και κρίσιμο ζήτημα της πολιτικής ιστορίας της Ευρώπης. Έχουμε συνηθίσει να προσεγγίζουμε την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση από νομική, πολιτική ή πολειτειολογική σκοπιά και να εκλαμβάνουμε, τις περισσότερες φορές, τη νομική ως την μόνη πραγματική. Έτσι η δημιουργία π.χ. μιας κοινής δικαιικής ευρωπαικής σφαίρας ή ακόμη η κωδικοποίηση των ευρωπαϊκών συνθηκών και η ονομασία τους «Σύνταγμα» καθώς και η διακήρυξη μιας Χάρτας θεμελιωδών δικαιωμάτων ερμηνεύονται, συχνά, από μόνα τους ως απόδειξη της πολιτικής ενοποίησης της Ευρώπης. Ο νομικός φορμαλισμός και θετικισμός μας εμποδίζουν να δούμε, ωστόσο, ότι πίσω από τα νομικά κείμενα κρύβεται και μια άλλη πραγματικότητα και ότι μια απόσταση χωρίζει συχνά τη «νομική» από την πολιτική ή κοινωνική πραγματικότητα. (. . .)

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]