Πρόκειται για μια συγκριτική μελέτη του σύγχρονου ελληνικού και ιταλικού μυθιστορήματος, θεωρημένων από τη σκοπιά της Κοινωνιολογίας της Λογοτεχνίας. Μέσα από μια σύνθετη μεθοδολογία, που περιλαμβάνει πρωτίστως την κειμενική θεώρηση του μυθιστορήματος (αφηγηματική και κοινωνιογλωσσική) αλλά συνυπολογίζει και τα εξωκειμενικά κοινωνιολογικά συμφραζόμενα της καλλιτεχνικής πράξης (π.χ. συλλογικό υποκείμενο της γραφής), επιχειρείται η καταγραφή, η ανάλυση και η ερμηνεία των σύγχρονων τάσεων της μυθιστορηματικής γραφής, τόσο στην ελληνική όσο και στην ιταλική λογοτεχνική παραγωγή. (...) Η σύγχρονη λογοτεχνία, όπως άλλωστε και η τέχνη γενικότερα, αλλοιώνοντας τα δεδομένα της επίσημης/κυρίαρχης εκδοχής για τις κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις, επιχειρεί να αρθρώσει ένα διαφορετικό λόγο, υπερασπιζόμενη τους κάθε λογής «ηττημένους» της κοινωνικής ζωής. Επιδιώκει, λοιπόν, τηρώντας παράλληλα τον νιγματικό» της χαράκι όπως θα έλεγε ο Τ. Adorno, .ι διαμορφώσει τις συνθήκες για μια «ανατροπή» των δεδομένων της πραγματικότητας, στο «ψευδές» όμως επίπεδο της καλλιτεχνικής δημιουργίας.