Ο καθένας διακατέχεται από την επιθυμία να μεταδώσει στους απογόνους του ιστορίες, έθιμα, πεποιθήσεις. Εκείνο που ήταν αυτονόητο στις σταθερές, ενδημικές κοινωνίες έχει σήμερα ανατραπεί από την αγροτική έξοδο, τις μετακινήσεις, τις μεταναστεύσεις. Η μετάδοση είναι πλέον μια επιτακτική ανάγκη: να εξηγήσουμε στη γενιά που «γεννήθηκε στην εξορία» αποσπάσματα της ιστορίας της, για να μη χάσει την επαφή της με τον τόπο που αφήσαμε πίσω μας, με την εγκαταλελειμμένη γη, με μια γλώσσα που κινδυνεύει να ξεχαστεί ή να εκλείψει. Η αναδίπλωση στις προγονικές παραδόσεις και πρακτικές διαιωνίζει τη νοσταλγία και ενέχει τον κίνδυνο της περιθωριοποίησης. Από την άλλη πλευρά, η πάση θυσία διατήρηση της σιωπής μπορεί να δημιουργήσει γενιές που παραδέρνουν, χωρίς ιστορική συνέχεια, χωρίς σημεία αναφοράς, ανίκανες να ενταχθούν στην κοινωνία. (. . .)

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]