[...] Το μελαγχολικό κομμάτι της Δυτικής Ακτής, δημοσιευμένο πριν από τριάντα χρόνια σχεδόν, μας μιλούσε -με μουσική υπόκρουση Τζέρυ Μάλιγκαν και Μπομπ Μπρουκμάγερ- για εκείνη την εποχή, για τη βαθιά κρίση ενός ανθρώπου, αντανάκλαση της κρίσης του κόσμου που τον περιέβαλλε. Εκείνη η εποχή είναι η σημερινή. Η κρίση εξακολουθεί να υπάρχει, αναμφίβολα ακόμη πιο βαθιά. Και ο Ζερφώ συνεχίζει μελαγχολικός, στις τρεις το πρωί, να τρέχει με 145 χιλιόμετρα την ώρα στον εξωτερικό περιφερειακό του Παρισιού σε ένα ραντεβού με την αναπόφευκτη βία. Ο Tardi βρήκε το αντίστοιχο γράφημα, `ρεαλιστικό και κριτικό`, αυτού του χαμένου και βίαιου κόσμου. Εφαρμόζει το πάγωμα της εικόνας με κλινική ακρίβεια, κυρίως όταν όλα είναι εκτός ελέγχου. Πιστός στο πνεύμα του κειμένου, απέφυγε επιμελώς να κάνει `κάτι περισσότερο από ένα αστυνομικό μυθιστόρημα`. Τη στιγμή που ο Manchette αποκτά πρόσβαση στις `λογοτεχνικές` σειρές, ο Tardi θεώρησε ζήτημα τιμής να μπει στον κόσμο του. Μπορούμε κάλλιστα να πούμε ότι προσκάλεσε τον Manchette στον δικό του κόσμο.