Ο χρόνος, η θεμελιώδης διάσταση της ύπαρξής μας, γοήτευε πάντα τους καλλιτέχνες, τους φιλοσόφους, τους επιστήμονες, αλλά και τους απλούς ανθρώπους. Σύμφωνα με την κοινή λογική, κινείται πάντοτε προς τα εμπρός - ποτέ προς τα πίσω. Ωστόσο, ο Αϊνστάιν είπε ότι «ο χρόνος είναι μια πλάνη». Οι νόμοι της φύσης, όπως διατυπώθηκαν από τον Νεύτωνα, περιγράφουν ένα άχρονο, ντετερμινιστικό σύμπαν, όπου οι προβλέψεις χαρακτηρίζονται από απόλυτη βεβαιότητα. Οι δύο μεγάλοι φυσικοί υποστήριζαν ότι ο χρόνος είναι αναστρέψιμος - ως εκ τούτου, στερείται νοήματος. Σε αυτό το πλαίσιο, οι πρωτοποριακές έρευνες του Ilya Prigogine επέφεραν ριζοσπαστικές αλλαγές. Οι επιστήμονες ανακαλύπτουν συνεχώς αστάθειες και διακυμάνσεις που οδηγούν σε εξελικτικά μορφώματα, σε όλα τα επίπεδα, από την κοσμολογία ως τη μοριακή βιολογία. Οι χρονικά αναστρέψιμες διαδικασίες σπανίζουν στον πραγματικό κόσμο· η μη αναστρεψιμότητα αποτελεί τον κανόνα. Κανείς πριν από τον Prigogine δεν κατόρθωσε να συμπεριλάβει αυτή την προφανή, μη αναστρέψιμη ροή του χρόνου στους νόμους της φυσικής. Στο Τέλος της Βεβαιότητας, ο Prigogine συνδυάζει τις έννοιες που εισήγαγε στα προηγούμενα έργα του σε μια αυστηρή, συνεπή επιστημονική θεώρηση του κόσμου· παρουσιάζει τη ρήξη του με την κλασική περιγραφή της φύσης, ελέγχει την παραδοσιακή προσέγγιση του χρόνου και δείχνει πώς, όταν παρακολουθούμε τις πιθανοκρατικές διαδικασίες της φύσης, υπερβαίνουμε την «απονεκρωμένη μηχανική» του ντετερμινισμού. Αναλύοντας τα επιχειρήματά του, οδηγεί τον αναγνώστη σε μια διανοητική περιπέτεια που αρχίζει από τις ιδέες των αρχαίων ελλήνων φιλοσόφων, συνεχίζεται με τη νευτώνεια τροχιά και το ντετερμινιστικό χάος, και φτάνει ως τα ύψη μιας ενοποιημένης διατύπωσης της κβαντικής θεωρίας και της κοσμολογίας.

[Απόσπασμα από κείμενο παρουσίασης εκδότη ή έκδοσης]