Τα τελευταία χρόνια είδαν το φως της εκδοτικής περιπέτειας πολλά βιβλία που είχαν ως θέμα τους το χρυσάφι. Όχι, βέβαια, το χρυσάφι ως ένα πολύτιμο μέταλλο, που πολλοί λαοί, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, το χρησιμοποίησαν ως πρώτη ύλη, για να κατασκευάσουν μ` αυτό κοσμήματα και άλλα πολύτιμα αντικείμενα. Όλα αυτά τα βιβλία -και νομίζω χωρίς εξαίρεση- φρόντισαν σχεδόν αποκλειστικά τις εικόνες τους. Έψαξαν και βρήκαν τα πιο εντυπωσιακά προϊόντα της χρυσοχοΐας και μ` αυτά στόλισαν τις σελίδες τους: στεφάνια, δαχτυλίδια, περιδέραια, ψέλια, μάσκες, κύπελλα, επιχρυσωμένα έπιπλα, ενδύματα κεντημένα με χρυσό, τσεβρέδες, πέδιλα, σκουλαρίκια. Όσο για τα κείμενα που συνόδεψαν κατά καιρούς αυτές τις `χρυσοφόρες` εκδόσεις, δεν μπορεί να πει κανείς ότι προσπάθησαν να μπουν μέσα στην ουσία του πολύτιμου μετάλλου. Να ξεπεράσουν, με άλλα λόγια, τη λάμψη του υλικού και να αναζητήσουν- τις σχέσεις που θα μπορούσε να έχει η λάμψη αυτή με το χρυσοχόο, το χρυσοθήρα ή με τον κάτοχο του χρυσού αντικειμένου. Να ξεπεράσουν την τεχνική και να αναζητήσουν την ανάγκη, είτε αυτή ήταν κοινωνική είτε απλώς εμπορική, για να επινοηθεί και να εφαρμοστεί η μια ή η άλλη τεχνική. (...)

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]