`Δρόμος ειμί απάγων εις`:
Με είδε που είμαι συνεχώς ξαπλωμένος,
να τυρβάζω περί πολλά να ομφαλοσκοπούμαι φαντασμένος,
να χαριεντίζομαι με σουλτούκες στου οδοστρώματός μου τη
ρωγμή,
να φλυαρώ για παθήματα από ρόδες με την πυγμή
της αφασίας λόγω στάσης την τρελή,
να ηθικολογώ για εμπειρίες μπλουζάκι κολλητό
που πάντα ήθελα ν` αποχωριστώ.
Κοιτιέμαι λοξά, αυταπατώμαι πως είμαι κάπως κάθετα,
οπωσδήποτε θετικά διακείμενος ενδιάθετα.
Για να ζωγραφίσω στους κοιλιακούς μου τατουάζ
καθώς η πλάτη μου πιασμένη από χαλίκια ήταν χωρίς μασάζ.
Για να με θαυμάζουν διαβάτες, να μ` ανακηρύσσουν οδηγό
κοντοστέκωντας στο στήθος μου, το πουλόβερ το χουχουλιαστό,
σ` αμμοαργιδώδες έδαφος που διέδιδα ότι σήκωνε πολλά.
Για να υπακούουν στα κηρύγματα θερμάστρας γης σοφά,
συμβίας του σωριασμένου εγωισμού μου,
πλανεύτρας αισθήσεων τε και νοήσεων.

Η Χρυσάντζα με είδε όταν υπερχείλισ` η λίμνη της, έγλυφε
τα ακροδάχτυλά μου. [...]