Όταν έρθει κανείς σε επαφή με τα κείμενα των ασκητών και των αγίων, που έφτασαν στα πιο ψηλότερα σκαλοπάτια της κατά Θεό ζωής, βλέπει τη φρικτή του φτώχεια και την ασχήμια, μπροστά στο κάλλος και τον πλούτο που είχαν εκείνοι. Συνειδητοποιεί ότι είναι εύθραυστο σκεύος, γη και σποδός. Ταυτόχρονα αισθάνεται την ανάγκη, όσο μπορεί, να μεταδώσει κατά περίσταση -στο σχολείο, στο κήρυγμα, στη διάλεξη, στη συζήτηση ή με το γραπτό λόγο, το βιβλίο- το κατάλληλο υλικό που όχι μόνο θα εντυπωσίαζε, αλλά και θα συντελούσε, ανάλογα με τη δεκτικότητα και την ελεύθερη θέληση του ακροατή ή του αναγνώστη, να ανοίξει νέους δρόμους ζωής, ώστε να γεννηθεί ο «καινός», ο νέος κατά Χριστό άνθρωπος. Έτσι θα μπορέσει να αναμορφώσει το είναι του, την ύπαρξή του, προς το πρωτόκτιστο, προς το αρχέγονο κάλλος. Το να χρησιμοποιήσει όμως κανείς ολόκληρη τη φιλοκαλία δεν είναι εύκολο. Γι` αυτό θεώρησα καλό να κάνω μια επιλογή, ένα απάνθισμα από τον απέραντο αυτό παράδεισο με τα «μυρίπνοα άνθη», και μάλιστα κατά θέματα και κατά αλφαβητική σειρά, ώστε να είναι εύχρηστο βοήθημα για τον διδάσκοντα, τον ιεροκήρυκα και τον κάθε φιλόκαλο πιστό.

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]