(. . .) Η Πραότητα είναι μία αμετακίνητη κατάσταση του νου, που παραμένει και στις τιμές και τις περιφρονήσεις που προκαλούν ατιμίες (ατίμωση). Πραότητα είναι το να προσεύχεσαι αληθινά για τον πλησίον σου, χωρίς να αισθάνεσαι καθόλου τις ταραχές που σου προξενεί. Η πραότητα είναι βράχος επάνω από την αφρισμένη θάλασσα, που εντελώς ακλόνητος διαλύει όλα τα κύματα που τον χτυπάνε. Η πραότητα είναι στήριγμα της υπομονής, η θύρα, ή καλύτερα η μητέρα της αγάπης, η προϋπόθεση της διακρίσεως· γιατί όπως λέει η Γραφή, θα διδάξει ο Κύριος τους δρόμους Του στους πράους. Η πραότητα προξενεί την άφεση των αμαρτιών, το θάρρος της προσευχής, και είναι η περιοχή του Αγίου Πνεύματος, γιατί ο Κύριος λέει: Σε ποιον θα ρίξω το βλέμμα μου και θα τον προσέξω, αν δεν το ρίξω στον ταπεινό και διάγοντα βίο ήσυχο; (. . .)

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]