Κάποτε ο Βαλερύ έγραψε πως “μόνο στις αντιδράσεις της ζωής ενυπάρχει η δύναμη και ό,τι θα ονομάζαμε αναγκαιότητα της αλήθειας”. Η Τέχνη αναδύεται εντός αυτών των στιγμών, οι οποίες αν και φευγαλέες, καταφέρνουν να διαπεράσουν το στρώμα των αδιάφορων εντυπώσεων δημιουργώντας το απόλυτο παρόν μιας συνάντησης. Θα μπορούσαμε ασφαλώς να παραδεχτούμε πως “είμαστε οι συναντήσεις μας”. Μέσα σε αυτές ο άνθρωπος επιλέγει τη δική του διαδρομή και ακολουθεί τη δική του αλήθεια. Άλλωστε, “το να ζεις αυθεντικά δεν σημαίνει να αποφασίζεις με ποιού το μέρος είσαι, αλλά να δημιουργείς το δικό σου μέρος - τη δική σου πλευρά, το δικό σου πεδίο”. Στη Φιλοσοφία και την Τέχνη ενυπάρχει μια κοσμική κουβέντα της ανθρωπότητας με τον εαυτό της· όπως το ερωτικό εν-δια-φέρον που ενώνει τα αιτήματα των δύο εραστών και συνεχίζουν αενάως τη συ-ζήτηση. Μία συζήτηση που όπως και η δραστηριότητα της ανθρώπινης σκέψης, αρέσκεται στην αναζήτηση και τη δημιουργία.