Οι «Δύο Κόσμοι» αποτελούν το δεύτερο μέρος της τριλογίας, η οποία έχει τον τίτλο: Φοίβη. Το κάθε ένα εξ αυτών μπορεί να αντιμετωπισθεί σχετικά ως αυτόνομο, όπως περίπου αυτόνομες, κατά την ίδια έννοια, είναι και οι οκτώ σκηνές, από τις οποίες απαρτίζεται το έργο. Ο αναγνώστης δύναται, μη ακολουθώντας τη ροή που προτείνεται να το διαβάζει με όποια σειρά σκηνών επιθυμεί, χωρίς να χάσει το σοβαρότερο τμήμα του νοήματος. Τεχνικά όμως δεν συμβαίνει έτσι. Η πρώτη σκηνή, λόγου χάριν, λειτουργεί ως συμπλήρωμα της τελευταίας. Η δεύτερη σχετίζεται με τον έναν εκ των τριών πρωταγωνιστών: τον Επίλαο. Η τέταρτη αφορά στον άλλο: τον Θεοκλή, ενώ η έβδομη την Φοίβη. Κάθε μια λειτουργεί ως αντίστιξη στην άλλη. Σε κάθε περίπτωση, βεβαίως, αποκτά κανείς πλήρη εικόνα της όλης ιστορίας, όταν έχει ανά χείρας ολόκληρη την τριλογία.

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]