`Η μυστική ρίζα`:
Η επιλογή του βιβλίου, γιατί βιβλίο θα ήταν το εκλεκτό αντικείμενο για την αποστολή, δεν ήταν απλή υπόθεση - κάθε άλλο μάλιστα. Έτσι, χρειάστηκε να μείνει αρκετή ώρα όρθιος μπροστά στην ψηλή βιβλιοθήκη ώσπου να αποφασίσει. Τα δάχτυλά του, αφού γλίστρησαν πολλές φορές από ράφι σε ράφι, σταμάτησαν στην κοντή γαλάζια ράχη ενός παιδικού ξενόγλωσσου μυθιστορήματος. Το τράβηξε λίγο έξω από τη στοιχισμένη σειρά και πριν το κατεβάσει το άφησε για μια στιγμή εκεί, να προβάλλει ελαφρά, χωρίς να έχει αποχωριστεί εντελώς τη γραμμή του, σαν στρατιώτης που κάνει ένα βήμα μπρος για να αναφέρει. Προσπάθησε να θυμηθεί την εικόνα στο εξώφυλλο προτού τη δει· μετά το πήρε στα χέρια του. Ναι, σωστά θυμόταν. Μια νεαρή κυρία που παίζει πιάνο. Με ένα πράσινο γυαλιστερό φόρεμα χωρίς μανίκια, γάντια άσπρα που φτάναν μέχρι πάνω απ` τον αγκώνα και μια κίτρινη κορδέλα να συγκρατεί λίγα από τα μαύρα μακριά μαλλιά. Και το βλέμμα όχι στα πλήκτρα, μα να κοιτάζει ίσα στα μάτια το ζωγράφο της εικόνας της, όπως και το μελλοντικό αναγνώστη. [...]