(. . .) Σύμφωνα με τον Γέητς, το `Χιού Σέλγουιν Μώμπερλυ` είναι ένα `αριστούργημα`, ενώ τα λιγότερο συνεκτικά `Cantos` φανερώνουν έναν νου σε σύγχυση, που δεν ήταν σε θέση να τιθασεύσει το υλικό του και να του δώσει μια ολοκληρωμένη μορφή. Κατ` άλλους, όπως ο Έλιοτ, η ποίηση του Έζρα Πάουντ είναι μια πορεία αδιάσπαστης ανέλιξης, που ξεκινά από τα μικρότερα ποιήματα των πρώτων χρόνων, περνά στο μεταβατικό `Μώμπερλυ`, το `εκπληκτικό ποίημα`, όπως το αποκαλεί ο Έλιοτ, και κλείνει με το `δαντικών βλέψεων` έργο των `Cantos`. Το αν ο Πάουντ οφείλει την περίοπτη θέση που κατέχει στην ιστορία της ποίησης αποκλειστικά, ή κυρίως στο `Χιού Σέλγουιν Μώμπερλυ` είναι ζήτημα υποκειμενικής θεώρησης. Είναι σαφές όμως πως το συγκεκριμένο ποίημα (. . .) κατά γενική ομολογία αντιπροσωπεύει -μαζί με την `Έρημη χώρα` του Έλιοτ- το μανιφέστο του αγγλοσαξονικού μοντερνισμού, και κατ` επέκταση λόγω της βαρύνουσας σημασίας που είχε στην εξέλιξη της παγκόσμιας ποίησης, του μοντερνισμού γενικότερα.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]