(. . .) Κι όμως, ο Μιρό γνώριζε πώς να αγγίζει το κοινό του με πίνακες, που είναι γεμάτοι σεξ, χιούμορ, φύση, περιττώματα, παιχνίδια, μερικές φορές φόβο και οργή. Η ζωγραφική που προχώρησε ως το σημείο που τέμνεται με την ποίηση. Επρόκειτο για μια ποίηση που ήταν αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς, γιατί η δουλειά - όχι οι κοινωνικές συναναστροφές με καλλιτέχνες και φιλότεχνους - αποτελούσε το σημαντικότερο κομμάτι της ζωής του. Ήταν ένας οραματιστής που δούλευε σαν εργάτης ο οποίος πρέπει να ζήσει την οικογένειά του. Παρόλο που η τέχνη του βασιζόταν στις έντονες προσωπικές εμπειρίες του από τον κόσμο, συχνά έπαιρνε μυθικές διαστάσεις, αγγίζοντας και ξεπερνώντας την ουσία και τους ρυθμούς του σύμπαντος. Όλα αυτά ακούγονται ίσως λιγάκι αόριστα και ασαφή, ειδικά αν δεν έχετε δει πίνακες του Μιρό. Γι’ αυτό το καλύτερο θα ήταν να δείτε πρώτα τι ζωγράφισε αυτός ο άνθρωπος.

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]