Στο βιβλίο του αυτό - εκατό χρόνια από τη γέννηση της ψυχανάλυσης - ο καθηγητής Μιχ. Μακράκης που, μαζί με τη φιλοσοφία της θρησκείας και την ανάλυση των εννοιών της σε έργα της λογοτεχνίας, δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ψυχολογία της θρησκείας σε σχέση επίσης με τη λογοτεχνία, αναπτύσσει το θέμα του σε δύο κύρια μέρη: Στο Πρώτο Μέρος παρακολουθεί τη διείσδυση του Freud στο ασυνείδητο, την αναζήτησή του για την ψυχική πηγή (πρωτογενή αιτία) της θρησκείας στο οιδιπόδειο σύμπλεγμα, το `κεντρικό σημείο της ψυχανάλυσης`, από το οποίο απορρέει το αίσθημα ενοχής που χωρίς αυτό δεν μπορεί να νοηθεί θρησκεία. Μαζί με το οιδιπόδειο, επισημαίνει και την αμφίρροπη τάση του (Αmbivalenz) προς το φόβο εξαιτίας της ενοχής και προς την αγάπη ως κίνητρο για την ιδέα του Θεού-πατέρα (ενδογενείς παράγοντες του θρησκευτικού φαινομένου). Στο Δεύτερο Μέρος κάνει κριτική ανάλυση της παραπάνω θεωρίας του Freud, με βάση τα τρία κύρια έργα του για τη θρησκεία: `Τοτέμ και Ταμπού` (1912), `Το μέλλον μιας αυταπάτης` (1927) και `Ο Μωυσής και ο μονοθεϊσμός` (1938). (. . .)

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]