Φωτογραφία καὶ ποίηση εἶναι αμφότερες τέχνες τοῦ ἐλάχιστου. Γνωρίζουν νὰ συνοψίζουν καίρια, ἐνίοτε ὠμά. Στὴ μικρὴ αὐτή ἔκδοση συμπλέκονται τιμώντας τὸν Μανόλη Ἀναγνωστάκη, ἐμβληματικὸ μεταπολεμικὸ ποιητὴ ποὺ αρμένιζε ἄφοβα κόντρα στὸν καιρό. Οἱ στίχοι του συναντοῦν ἔργα σύγχρονων φωτογράφων ὅπως ὁ Κωστῆς Ἀντωνιάδης, ὁ Ἄρις Γεωργίου, ὁ Γιῶργος Δεπόλλας, ὁ Ἠλίας Μπουργιώτης, ὁ Ἀβραὰμ Παυλίδης, ὁ Σίμος Σαλτιέλ, ὁ Στέργιος Τσιούμας, ὁ πιὸ ἱστορικὸς Κώστας Μπαλάφας. Ἡ συνάντηση δὲν εἶναι τυχαία. Μέσα απὸ τὴν ανθολόγηση ἡ φωτογραφία προβάλλει τακτικὰ ὡς αὐστηρὴ διαπραγμάτευση τοῦ ὑλικοῦ χώρου καὶ χειρουργικὴ τομὴ τῆς ροῆς τοῦ χρόνου: ἐναργὴς σὲ ὅ,τι φαίνεται· ὑπαινικτικὴ σὲ ὅ,τι απουσιάζει. Ἐκεῖ τέμνει τὸ μονοπάτι τοῦ Ἀναγνωστάκη, ποὺ μετεωριζόταν ανάμεσα στὸ ὁρατὸ καὶ τὸ μὴ ὁρατό, στὸ ανοιχτὰ πολιτικὸ καὶ τὸ αόριστα προσωπικό.

http://fairead.net/anagnostakis-12