Την Ελληνική Θεολογία χαρακτηρίζει η ενσυνείδητη ελευθερία στην έρευνα και στον στοχασμό, καθώς και η αγαθή προαίρεση έναντι της καθιέρωσης νέων τύπων λατρείας. Εννοώντας τον Θεό ως `πρότυπο ελευθερίας`, οι Έλληνες Θεολόγοι αρνούνται να θεσπίσουν `αλάθητους κανόνες`, οι οποίοι θα περιόριζαν την διανοητική δράση του ανθρώπου που αναζητά το Θείον, απέφευγαν να κατασκευάσουν `ιδεολογικά πλαίσια`, εντός των οποίων θα ήταν υποχρεωμένη να κινηθεί η επιστήμη, και ήταν θετικά προδιατεθειμένοι έναντι της πρακτικής εφαρμογής νέων τρόπων λατρείας και νέων μεθόδων τελετουργικής προσέγγισης στο Θεό. (. . .) Δεν θα ήταν υπερβολή να λέγαμε ότι οι Έλληνες Θεολόγοι, στον χώρο αποκλειστικά και μόνον της δικής τους Θεολογίας και Θρησκείας, είχαν θεσμοθετήσει τόσους τρόπους μελέτης, προσέγγισης και λατρείας του Θείου, όσους ολόκληρη η υπόλοιπη ανθρωπότητα είχε καθιερώσει συνολικά σε όλα τα άλλα κέντρα θρησκευτικής λατρείας του πλανήτη μας.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]