Οι καθ` ημάς χρόνοι δικαίως δύνανται να καυχώνται, ότι κατ` αυτούς μετ` ακαμάτου ζήλου και μετ` αγαστής φιλοπονίας εξιχνιάσθησαν τα των παρελθουσών εκατονταετηρίδων συγγράμματα πασών των τεχνών και επιστημών και εξηρευνήθη η ανάπτυξις της διανοίας ου μόνον των αρχαίων ιστορικών λαών, αλλά και των νεοτέρων.
Παραδόξως όμως εκ της ακαταπονήτου ταύτης ερεύνης των σοφών απεκλείσθη η νεωτέρα ελληνική μουσική, ή τε εκκλησιαστική και η δημώδης. Ο εν Μονάχω ελλόγιμος καθηγητής κ. W. Christ `αλλ` ουδέ το αναγκαιότατον υλικόν, γράφει, περί τοιαύτης ιστορίας της ελληνικής μουσικής συνελέγη μέχρι τούδε και δια του τύπου προσιτόν εγένετο τοις ερευνηταίς`. Και όντως· η προς την νεωτέραν ελληνικήν μουσικήν επιδειχθείσα αδιαφορία των σοφών των καθ` ημάς χρόνων τυγχάνει τα μάλιστα αξιοπαρατήρητος. Οι σοφοί φιλόλογοι και αρχαιολόγοι ατρύτους καταβάλλουσι κόπους και μόχθους, ίνα, όσον ένεστι, τελειότερον εισδύσωσιν εις το πνεύμα του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού. Ιδρύουσι πολυτόμους βιβλιοθήκας, παμμεγέθεις αρχαιολογικάς σχολάς ανεγείρουσιν, εις δαπανηρότατας αρχαιολογικάς προβαίνουσιν ανασκαφάς· η αρχαιολογική σκαπάνη καταπίπτει επί πάσης ελληνικής χώρας, και τα ελάχιστα δ` εκ των κόλπων της μητρός γης ανακαλυπτόμενα τεμάχια αρχαίου αγάλματος, ναού κτλ. μετά περισσής στοργής ανασύρονται και διαφυλάττονται εν ηγεμονικοίς όντως και μεγαλοπρεπέσι μουσείοις. Αλλά περί της ελληνικής μουσικής, της ουκ ολίγα επίσης διασωζούσης λείψανα της αρχαίας τέχνης, ελαχίστη σχετικώς, ίνα μη είπωμεν μηδαμινή, ελήφθη πρόνοια. Τις των πολυαρίθμων αρχαιολογικών σχολών προέβη ποτέ και εις μουσικάς ανασκαφάς επί των δια ζώσης φωνητικής παραδόσεως σωζομένων πολυαρίθμων μελών του ελληνικού λαού και της Ελληνικής Εκκλησίας; Και όμως η μουσική απετέλει το αδιάσπαστον μέρος του αρχαίου ελληνικού βίου και η επιστημονική επομένως γνώσις αυτής θα συνετέλει ουκ ολίγον, ίνα γνωρίσωμεν εν ταις μυστηριωδεστάταις αυτής πτυχαίς αυτήν ταύτην την ψυχήν του αρχαίου πολιτισμού. [...]

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]