Skip to content
70 χρόνια από τις πρώτες δελφικές εορτές
Το αρχαίο δράμα στους Δελφούς από τον Άγγελο Σικελιανό έως τις μέρες μας: Δελφοί, 16-20 Ιουλίου 1997: Πρακτικά Συμποσίου
ISBN: 978-960-14-0523-0

Κατάσταση Έκδοσης: Κυκλοφορεί
Είδος: Βιβλίο
Μορφή: Χαρτόδετο
Θέμα: Αρχαία Ελληνικά, Αρχαία, κλασικά και μεσαιωνικά κείμενα, Θεατρικές σπουδές
Γλώσσα: Ελληνική, Νέα
Έτος Έκδοσης: 2002
Εκδότης: Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη
Συγγραφέας: Anton, John P., Bouchard, Jacques, Ekdawi, Sarah, Karras, Athan, McDonald, Marianne, Sorci, Maria Antonietta, Αθανασάκης, Απόστολος, Ακριτίδη, Βασιλική Ν., Βαλαωρίτης, Νάνος, 1921-2019, Βογιατζόγλου, Αθηνά, Γιακουμακάτος, Ανδρέας, Γύζη, Ελένη Π., 1954-, Δημητράκος, Γιώργος Σ., Κρίτας, Θεόδωρος, Μασκαλέρης, Θανάσης, Μάτσας, Νέστορας, 1930-2012, Μεσσάλας, Γιώργος, Πεζοπούλου, Γιούλη, Πολενάκης, Λέανδρος, Ρουσόπουλος, Ανδρέας Α., Σικελιανός, Μάρκος, Σταύρου, Πάτροκλος, Τζερμιάς, Παύλος Ν., Τσαρλαμπά - Κακλαμάνη, Βιβέτ
Διαστάσεις: 17 x 24 εκ
Σελίδες: 252 σελ.

Τιμή Εκδότη: 15,92 

Τιμή E-shop: 14,33 
Κατηγορία:
Περιγραφή

Ο τόμος αυτός είναι μία επιλογή από τις ανακοινώσεις του διεθνούς συνεδρίου που πραγματοποιήθηκε στους Δελφούς το 1997, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων που διοργάνωσε το Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών για την επέτειο των εβδομήντα χρόνων από τις Πρώτες Δελφικές Εορτές του Αγγέλου και της Εύας Σικελιανού. Η επιλογή των κειμένων και η επιμέλεια του τόμου έγινε από το διακεκριμένο ελληνιστή καθηγητή John Anton

Οι Δελφικές Εορτές του 1927 ήταν για τον Άγγελο και την Εύα Σικελιανού το σημείο εκκίνησης και η πρώτη προσπάθεια για εφαρμογή στην πράξη της Δελφικής Ιδέας που οραματιζόταν ο ποιητής. Τι ήταν όμως η Δελφική Ιδέα και γιατί αυτή η έμφαση στους Δελφούς; Ο Σικελιανός, μέσα από τη βαθιά του παιδεία και τη γνώση των αρχαίων κειμένων, έβλεπε τις αξίες του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού σαν μία αξεπέραστη, πανανθρώπινη και μοναδική παρακαταθήκη με παγκόσμια και διαχρονική εμβέλεια. Οι αξίες αυτές, πάντα ζωντανές, θα ήταν αυτές που θα μπορούσαν να δώσουν και πάλι στον κόσμο τη χαμένη πνευματικότητα και να ενώσουν σ` ένα ανώτερο επίπεδο τους λαούς. Η τέχνη, και ειδικώς το δράμα, που συνδυάζει όλες τις άλλες μορφές τέχνης και έχει τη δύναμη να εξυψώνει και να καθαιρεί την ψυχή, θεωρήθηκε το καταλληλότερο μέσο γι` αυτό το σκοπό. [...]

(από το εισαγωγικό σημείωμα)