Στις 25 Δεκεμβρίου 1995 πεθαίνει ο Emmanuel Levinas, ένας από τους μεγαλύτερους φιλοσόφους του καιρού μας. Ένας άλλος μεγάλος φιλόσοφος, ο Jaques Deridda, καλείται εσπευσμένα να εκφωνήσει τον επικήδειο. Εδώ, ο αποχαιρετισμός ενδύεται το σχήμα του χαιρετισμού, μιας λέξης: Adieu. Κάτω από αυτήν τη λέξη-κλειδί, λανθάνει μια συγκίνηση που αισχύνεται να φανερωθεί απροκάλυπτα. Γι` αυτό και μοιάζει να παραχωρεί τη θέση της στην εκ-θέση μιας παρούσας απουσίας, του προσφιλούς προσώπου του E. Levinas. Η θλίψη και ο λόγος περί θανάτου αμβλύνονται μέσω της ανάδειξης της σκέψης του τεθνεώτος - όχι της επί-δειξης του έργου του. Ωστόσο, ο κρυπτός συγκινημένος λόγος του J. Derrida ομολογεί τις δικές του οφειλές σε τούτο το έργο, αλλά και τις άλλες, μιας ολόκληρης φιλοσοφικής γενιάς. Μέσα από τη δική του φωνή, που αναζητεί μάταια το ζωντανό αντί-φωνο του E. Levinas, εκφωνείται αποκλειστικά ο λόγος του μεγάλου απόντος.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]