Το 1986 γράφεται και δημοσιεύεται στο Βήμα η επιφυλλίδα Finis Graeciae: η Ελλάδα τέλειωσε, τη σκοτώσαμε εμείς. Είκοσι πέντε χρόνια πριν την κατάρρευση του κράτους, την οικονομική καταστροφή, την απώλεια ανεξαρτησίας της χώρας. Δεν χρειαζόταν προφητικό χάρισμα για την πρόβλεψη, αρκούσε ελάχιστη οξυδέρκεια.  Ήταν φανερή η κατεδάφιση κάθε στοιχείου ζωντανής συνέχειας του Ελληνισμού, μεθοδική σαν προγραμματισμένη: Μονοτονικό, εξοβελισμός των Αρχαίων από τα σχολειά, στρέβλωση της Ιστορίας, καταργημένη η αξιολόγηση της ποιότητας, σε διωγμό η αριστεία. Χλεύη μανιασμένη για τον πατριωτισμό, για κάθε όσιο και ιερό στις ρίζες των Ελλήνων. Μοναδική χαρά ζωής για τον Έλληνα η καταναλωτική ευωχία — ποδοσφαιρολαγνία, τζόγος, κρετινικὴ τηλεθέαση. Τα κείμενα που συνόδευαν τότε το Finis Graeciae φωτίζουν τώρα τη «λογική» της αυτοχειρίας. Επομένως, και την προσωπική έξοδο από το αδιέξοδο.