Ο Γκαμπριέλ Μαρσέλ χαρακτηρίζει τη φιλοσοφία του «νεοσωκρατική», «περιπέτεια», «υπαρξιακή στο χριστιανικό πεδίο στοχασμού» και «οδοιπορική» (λόγω του περιπλανητικού χαρακτήρα της ανθρώπινης ύπαρξης). Ο Γάλλος στοχαστής έχει ενταχθεί στους «χριστιανούς υπαρξιστές», χωρίς ποτέ ο ίδιος να το έχει θελήσει ή αποδεχτεί. Στην παρούσα μελέτη επισημαίνονται οι κοινές αφετηρίες με θρησκευόμενους φιλοσόφους (Kierkegaard, Jaspers, Max Scheler, Miguel de Unamuno) καθώς και οι αντιθέσεις του προς τους αθεϊστές υπαρξιστές (Sartre, Camus κ.ά.). Δύο πεδία κυρίως έχουν μονοπωλήσει τον στοχασμό του: α) η ανθρώπινη εμπειρία η έντονα βιωμένη και η εσωτερικότητα του ενσαρκωμένου όντος και β) το αίτημα της απόλυτης υπέρβασης του Θεού. Ο μαρσελιανός λόγος είναι ζωντανός, άμεσος, ανθρωπιστικός και αυθεντικός, γι` αυτό και έχει προκαλέσει το έντονο ενδιαφέρον ερευνητών και κοινού.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]