Το κείμενο που ακολουθεί είναι μια αφήγηση προορισμένη για να διαβαστεί - με τον ίδιο τρόπο που διαβάζουμε ένα μυθιστόρημα ή ένα παραμύθι. Όπως συνέβη και με το προηγούμενο `θεατρικό έργο` μου, το La ultima noche ή οι καρχαρίες (http://www.triaridis.gr/noche/, 2010, έντυπη έκδοση: δήγμα/Ευρασία 2011) αλλά και με αυτό που ακολούθησε (Μένγκελε, ηλεκτρονική έκδοση: http://www.triaridis.gr/mengele/, 2012) έτσι και στα `Μυρμήγκια` χρησιμοποίησα τη φόρμα του θεατρικού έργου ως αφηγηματικό μέσο, καθώς μέσα σε αυτήν σκέφτηκα (:συνέλαβα) την ιστορία: δυο δεμένοι άνθρωποι παλεύουν να γεμίσουν (:να εννοήσουν) το αναμεταξύ τους κενό.
[...] Ωστόσο, ειδικά για τα `Μυρμήγκια`, μια σκηνική λεπτομέρεια έχει ιδιαίτερη σημασία για μένα. Οι δυο πρωταγωνιστές από την αρχή μέχρι το τέλος του έργου δεν αγγίζονται· είναι δυο σώματα που αναμεταξύ τους σχηματίζουν (ή και: προϋποθέτουν) ένα κενό. Αυτό το μη - άγγιγμα και, κατ` επέκταση, αυτό το κενό (καθώς και οι ανθρώπινες προσπάθειες να το διαχειριστούμε - ή και να το ζήσουμε) είναι για μένα και ο πρωταγωνιστής, όχι μόνο του έργου μα και ολόκληρης της ζωής.