`Νέα Υόρκη / τόσοι άνθρωποι πεθαίνουν στους δρόμους σου / μα εσύ μένεις πάντα Νέα...` αναφέρει ο Δημήτρης Πορφυρής στο δεύτερο βιβλίο του όπου συνεχίζει την εναλλακτική, σχεδόν ακτιβιστική ποιητική του παρέμβαση όπως αυτή εκφράστηκε και σε μια σειρά προηγούμενων δημοσιεύσεων στα περιοδικά: `Οδός Πάνος`, `Πλανόδιον`, `Θέματα Λογοτεχνίας`, `Γράμματα και Τέχνες`, `Νέο Επίπεδο`, `Ανατολικός` κ. ά.
Εφαρμόζοντας μιαν Επιστρατευμένη και όχι Στρατευμένη Τέχνη, καταγράφει τις `Δέκα Μέρες που δε Συγκλόνισαν τον Κόσμο`, ως `Πτωχοπρόδρομος του VISA-ντίου`, σε μια `σκληρή εποχή / του σκληρού δίσκου`. Το Noam YORK, βρίσκεται στον αντίποδα της μητροπολιτικής τέχνης, `χωρίς χορηγό`, προτείνοντας την αυτονόμηση, όχι μιας ακόμα μειονότητας, όπως αυτήν της ποίησης, αλλά την καθολική πρωτογενή αποδέσμευση του εσώτερου είναι ως αδιαπραγμάτευτου. Εδώ η αποστασιοποίηση πετυχαίνεται: `... δεν τον ένοιαζε ποτέ μια θέση αλλά μια στάση ζωής...`
Επειδή `Τ` Ανθρώπινα Ποιήματα` του Καίσαρ Βαλλιέχο, μπορούν να γίνουν ξανά τα ποιήματα τ` ανθρώπου, οι ποιητές δεν μπορούν να παραμένουν στα ντουλάπια τους, όπως έλεγε ο Λώρενς της Αμερικής.
Τα παιδιά πρέπει να βρουν το δρόμο για το σπίτι αντί `πεινασμένα / να κρατούν τη χειροβομβίδα / σα να `ναι το αβγό τους`, προσδοκώντας ότι `πιο εύκολα θα ζήσουν ακρωτηριασμένα`. Προς το παρόν, ο μόνος που γύρισε στο σπίτι είναι ο πατέρας-πόλεμος: `Πόλεμος, πατήρ των πάντων / αλλά και μητέρα των τόσων σκοτωμένων`.

[Απόσπασμα από κείμενο παρουσίασης εκδότη ή έκδοσης]