«Με την πείρα που συσσωρεύει το παρελθόν κατάλαβα ότι το χρέος δεν έχει άλλο ορόσημο παρά μόνο ένα: Αυτό που Άλλη Δύναμη ορίζει». «Από τη στιγμή που ο άρρωστος παύει να είναι αριθμός ή περίπτωση και αντιμετωπίζεται ως πάσχων συνάνθρωπος έχουμε περάσει το κατώφλι του Ανθρωπισμού». «Την ώρα του πόνου ανακαλύπτει την πίστη και ο άπιστος. Έτσι αποδεικνύεται ότι ο πόνος είναι ο ισχυρότερος παιδαγωγός». «Εκτιμώντας την αξία της μουσικής στην Ιατρική θα μπορούσαμε να πούμε ότι λάθος θα ήταν η Ιατρική χωρίς μουσική». «Αν το χρέος είναι υποχρέωση για κάθε άνθρωπο, για το γιατρό είναι ιερή δέσμευση. Γιατί όπως λέει ο Νομπελίστας ποιητής Ταγκόρ `Κοιμήθηκα και είδα ότι η ζωή είναι χαρά. Ξύπνησα και είδα ότι η ζωή είναι χρέος. Εργάσθηκα και κατάλαβα ότι το χρέος είναι χαρά`». «Αν σου λείψει η ευγνωμοσύνη, προσπέρασέ το με αδιαφορία. Η προδοσία, λέει ο Ρισελιέ, είναι θέμα χρόνου». «Ο φθόνος μόνο γαλήνη δεν σου φέρνει στη ζωή. . .». «Μπορεί για το χειρουργό που αντιμετωπίζει μια ανθρώπινη συμφορά να μην κυλάει πάντα ένα δάκρυ από τα μάτια του, κυλάει όμως - πρέπει να κυλάει - ένα δάκρυ στην καρδιά». [. . .]

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]