Η νουβέλα «Εκείνη η Πόλη», που μόλις επανεκδόθηκε, θεωρείται, ως προς τη χρονικότητά της, πλέον «κλασική». Για τις «πόλεις»-συγκροτημένους αξιακούς κώδικες που μεταφέρει η ηρωϊδα της νουβέλας, η Ελπίδα και αντανακλούν τη ζωή στη γενέθλια πόλη της, την Αλεξανδρούπολη, τις δεκαετίες του `50 και του `60, μέχρι να` ρθει δηλαδή η αντιπαροχή και η τεχνητή ευμάρεια, και να εκλείψουν οι «πόλεις» που κουβαλά στη ζωή της η Ελπίδα, και μαζί τους και η δική της Αλεξανδρούπολη.

Εξ ου και τότε αυτή επιλέγει να πεθάνει οριστικά, αφού ‒σκιά πλέον, πεθαμένη‒ με ανασκαμμένη από τα έργα εκσυγχρονισμού την πόλη της, και τους ίσκιους, τις σκιές της, να έχουν χαθεί, ό,τι μπορεί να παραδεχτεί οργισμένη, εμπερικλείεται στη φράση της, «νε ζωή, νε σκιές».

Χαρακτηριστικός στη νουβέλα επίσης, ο μεθόριος χαρακτήρας της γραφής της συγγραφέως που με μαεστρία γεφυρώνει ετερόδοξους κόσμους, τον κόσμο των ζωντανών με τους νεκρούς, της απωθημένης σεξουαλικότητας με την ελευθερία του ονείρου, της ανθρώπινης ζωής με τον κόσμο που μας περιβάλλει ως ολότητα, και σ` αυτόν έχουν θέση όλα τα ζωντανά του θεού, και μάλιστα πρωταγωνιστική, σαν τη γάτα της ηρωϊδας, δεύτερη φωνή της ουσιαστικά και συμπληρωματικό της παράλληλο.

Αφού είναι η γάτα της αυτή που γράφει το τέλος της νουβέλας, με τη γέννα της πάνω στο μνήμα της πεθαμένης οριστικά, όπως το είχε αποφασίσει, Ελπίδας, διαγράφοντας, μέσω της νέας ζωής, οριστικά τη λησμονιά και τον θάνατο!.