Τὸ Παγκράτιον, ἡ ὑψίστη αὐτὴ Ἑλληνικὴ πολεμικὴ τέχνη, ποτέ δὲν ἐξαφανίσθηκε, καθὼς ἀπετέλεσε, ὅπως φαίνεται μὲ πολλαπλὲς ἀποδείξεις σ’ αὐτὸ τὸ βιβλίο, τὸν πρόδρομο τῶν ἀνατολικῶν μαχητικῶν (ἤ πολεμικῶν) τεχνῶν καὶ κάθε μορφῆς αὐτοάμυνας ἡ ὁποία ὡς ἀντιδάνειο κατέκλυσε καὶ τὸν ἑλληνικό μας χῶρο.
Μιὰ ἐμπεριστατωμένη ἱστορικὴ καταγραφή, μέσ’ ἀπὸ τὶς ἀρχαῖες ἑλληνικὲς πηγὲς ποὺ ἀναφέρονται σ’ αὐτὸ ἀλλὰ καὶ στοὺς ἀθλητὲς τοῦ Παγκρατίου μὲ τὰ ἐπιτεύγματά τους, οἱ κανόνες καὶ τὸ ὅλο σύστημα τοῦ Παγκρατίου σὲ ἀνάλυση, ἀλλὰ καὶ εἰδικὲς ὁδηγίες μέσα ἀπὸ σχεδιαγράμματα καὶ ἀναπαραστάσεις τῶν γυμνασμάτων του – δηλαδὴ τὶς στάσεις, τὰ παλαίσματα, τὶς λαβές, τὰ λακτίσματα, τὶς ἀποκρούσεις, τὶς ὀλισθήσεις καὶ τὶς ἄλλες κινήσεις ποὺ χρησιμοποιοῦσαν οἱ ἀθλητές–μαχητὲς τοῦ Παγκρατίου. Τὸ ἐπιστημονικὸ κείμενο συμπληρώνουν εὑρετήρια, βιβλιογραφία καὶ ἐκτενὴς ἀγγλικὴ περίληψη.
Στόχος τοῦ συγγραφέα εἶναι ἡ ἐπαναφορὰ τοῦ Παγκρατίου στὴν σημερινὴ πραγματικότητα, στὴν θέση ποὺ τοῦ ἁρμόζει, τῆς ὑπέρτατης μαχητικῆς μας τέχνης.