`Ο ένας θέλει `να εξηγήσει το νόημα που κρύβει η λέξη `τεμπελιά`, ο άλλος μιλάει για τη `λεγόμενη `φυγοπονία`, η οποία δεν συνίσταται στην απραξία`. Ο πρώτος καταθέτει, υπό τη μορφή μιας διακήρυξης, `το μικρό αυτό κείμενο, θέλοντας αν εκμηδενίσει τη συκοφαντία και να καταστήσει την τεμπελιά από μητέρα όλων των ατελειών (σε) μητέρα της τελειότητας`, ο δεύτερος αναζητεί στον αργόσχολο άνθρωπο να αποδείξει `στην πράξη το μεγάλο Θεώρημα της Βιωσιμότητας της Ζωής`. Εκείνος είναι ένας ζωγράφος από το Κίεβο, ο άλλος ένας συγγραφέας από τη Σκωτία, κι `αυτό δεν είναι ένα βιβλίο για την τεμπελιά`, όπως στιγματίστηκε `από ολόκληρη την ανθρωπότητα, όλα τα έθνη ενωμένα` ως μήτηρ πάσης κακίας. Όμως, τι είναι αυτό που φέρνει κοντά τον δημιουργό του `Μαύρου ορθογώνιου`, αλλά και του `Ποδοσφαιριστή`, με τον συγγραφέα της `Νήσου των θησαυρών`, αλλά και της `Απαγωγής` ή του `Δόκτωρ Τζέκυλ, Κύριος Χάιντ`;`

[Απόσπασμα από κείμενο παρουσίασης εκδότη ή έκδοσης]